به گزارش«سراج24» کره شمالی سهشنبه، سومین بمب اتمی خود را آزمایش کرد و جنجالی دوباره در سطح جامعه جهانی به راه انداخت. به این ترتیب بود که مدعیان خلع سلاح هستهای یکی پس از دیگری زبان به انتقاد و ارعاب دولت پیونگ یانگ گشودند و اقدام آن را تحریکآمیز و تهدیدی برای امنیت ملی خود و نیز صلح جهانی قلمداد کردند.
جالب اینکه در میان منتقدان، آمریکا گوی سبقت را از سایر منتقدان ربوده بود. این در حالی است که آمریکاییها، خود،آذر ماه سال جاری اقدام به آزمایش اتمی در نوادا کردند؛ آزمایشی که هدف آن حفظ کارآمدی دخایر هستهای آمریکا اعلام شده بود. اما از میان حامیان غربی واشنگتن هیچ صدای انتقاد و اعتراضی در این زمینه به گوش نرسید.
این در حالی است که آمریکا اولین کشور دارنده تسلیحات هستهای در جهان و تنها کشوری است که از این سلاحهای علیه کشوری دیگر استفاده کرده است. واشنگتن تنها در طول دوران جنگ سرد بیش از هزار آزمایش هستهای انجام داده و بر اساس آمار در حال حاضر بیش از 5500 بمب هستهای در اختیار دارد.
در طول دوران جنگ سرد یعنی بین سالهای 1945 تا 1990 آمریکا بیش از هفتاد هزار کلاهک هستهای در 65 نوع مختلف با قدرتهای انفجاری متفاوت از 1/0 کیلوتن تا 25 مگاتن تولید کرده است. بر اساس آمار رسمی دولت آمریکا، این کشور از روز 16 جولای سال 1945 تا روز 26 سپتامبر سال 1992، 1054 آزمایش اتمی و دو حمله اتمی انجام داده است که از این تعداد آزمایش، 100 مورد در سایت اقیانوس آرام، بیش از 900 مورد در سایت اتمی این کشور واقع در صحرای نوادا و 10 مورد در سایتهای دیگر این کشور مانند آلاسکا، کلرادو، میسیسیپی و نیومکزیکو انجام داده است.
با این حال، این کشور پروپاقرصترین مدعیالعموم پروندههای هستهای کشورهایی چون ایران و کره شمالی در آژانس بینالمللی انرژی اتمی و داعیهدار عاری سازی جهان از تسلیحات هستهای است. این در حالی است که خود از مخالفان اصلی «نقش آژانس در بررسی خلع سلاح هستهای» است. در واقع، زمانی که چندی پیش ایران و برخی کشورها نظیر مصر خواستار لحاظ شدن زبانی در قطعنامه پایانی کنفرانس عمومی سالانه آژانس شدند که نشان دهد آژانس باید در خلع سلاح هستهای نیز نقش داشته باشد، آمریکا، روسیه، انگلیس و فرانسه که همگی از دارندگان تسلیحات هستهای به شمار میآیند، به شدت با آن مخالفت کردند چراکه مدعی بودند، آژانس بینالمللی انرژی اتمی محل مناسبی برای این مسئله نیست! جالب اینجاست که همین کشورها، آژانس را مامنی حقوقی و قانونی برای ممانعت از دستیابی سایر کشورها به تسلیحات هستهای میدانند.
اما واقعیت ماجرا چیز دیگری است. قطعا قدرتهای غربی هیچگاه بحث خلع سلاح هستهای را در اختیار سازمانی بینالمللی با مشارکت سایر کشورها قرار نخواهند داد. حتی در سازمانی که مستقیما کشورهای بزرگ خود اداره آن را برعهده دارند نیز چنین اتفاقی نخواهد افتاد چراکه سلاحهای هستهای یا سایر ابعاد نرم و سخت قدرت، ابزاری است در دستان کشورهای قدرتمند برای اداره جامعه بینالمللی آنگونه که خود میخواهند.
این در حالی است که حقوق بینالملل عمومی، مربوط به همه کشورهای دنیاست و نمیتوان از آن استفاده ابزاری کرد. این در حالی است که قدرتهای بزرگ طی سالهای اخیر بارها این حقوق مندرج و نوشته شده را زیر پا گذاشتهاند. نفوذ اعضاء دائم شورای امنیت در سازمانهای بینالمللی و استفاده آنها از حق وتو در شکل گیری این روند موثر بوده است.
جالب اینکه آمریکا و روسیه به عنوان دو دارنده اصلی سلاحهای ممنوعه و کشتار جمعی در دنیا در مقطعی کوشیدند با مانور بر روی پیمان استارت، محدودسازی استفاده از سلاحهای اتمی را به عنوان تعهد خود برای کاهش این گونه سلاحها به نمایش گذارند، هر چند این تعهد نیز بعد از مدت کوتاهی عقیم ماند و در نهایت هیچ گام عملی در این راستا اتخاذ نشد.
اگرچه در بند 6 پیمان منع اشاعه هستهای از کشورهای دارنده سلاحهای هستهای خواسته شده تا با حسننیت نسبت به خلع سلاح هستهای اقدام کنند، اما آنچه در طول 40 سال گذشته به وقوع پیوسته، غیر از این بوده و همواره با مخالفت چند قدرت بزرگ روبهرو شده است. در واقع، دارندگان سلاحهای هستهای در فقدان یک مکانیسم عادلانه نظارت، یکهتازی خود را به بازدارندگی محدود نکردهاند و در باز تعریف اهرمهای مختلف برای تامین امنیت ملی حتی به خود اجازه میدهند، کشورهای عضو انپیتی را به حمله اتمی تهدید کنند.
آمریکا، روسیه، انگلیس و فرانسه همواره درصدد حصارکشی مفهومی و عملی، حول سلاحهای مرگبار هستهای خود بودهاند. از این حیث، هر گاه «خلع سلاح هستهای» به عنوان یک مطالبه جمعی مطرح میشود، سریعا شاهد شانتاژهای سیاسی و رسانهای غرب هستیم.
اما زمانی که پای یک کشور خارج از دایره سیاسی آنها در میان باشد، دغدغه امنیت ملی و صلح و ثبات جهانی آنها را رها نمیکند! آن زمان است که از هر اهرمی برای فشار بر کشور هدف بهره میجویند تا به زعم خود مانع زیادهرویهای آن شوند. اقدام کره شمالی در انجام آزمایش هستهای هر چند اقدامی پسندیده نیست اما واکنش غربیها در قبال تحرکات این کشور بیش از آنکه به خاطر نگرانی از به خطر افتادن امنیت جهانی باشد ریشه در انحصارطلبیهای آنها دارد و آنها به واقع به دنبال جهان بدون سلاح هستهای نیستند.
